W połowie lat 90. nowoczesne niskopodłogowe autobusy jeździły już po ulicach Gdańska i Łodzi, a Jelczańskie Zakłady Samochodowe rozpoczęły produkcję jelcza M121M. Tymczasem stolica z jednym Neoplanem N4020 pozostawała daleko w tyle. Przy okazji montażu Ikarusów 280.70E dla Warszawy zakupiono i zmontowano także dwa niskopodłogowe Ikarusy 411. Na początku grudnia 1995 r. wyjechały na linię 128, natomiast regularną służbę rozpoczęły 18.12.1995, kiedy to uruchomiono linię 700 spod Dworca Centralnego do Konstancina-Jeziornej. Była to pierwsza linia specjalnie przystosowana do obsługi osób niepełnosprawnych, a więc obsługiwana taborem niskopodłogowym. Wraz z nadejściem do zakładu R-5 Jelczy M121M w grudniu 1997 r., Ikarusy 411 zostały wycofane z linii 700 i skierowane do normalnej służby liniowej, co w praktyce okazało się ich usunięciem w cień. Jako pojazdy nietypowe (wyprodukowano raptem tylko sześć sztuk), na dodatek dość awaryjne, zaczęły coraz rzadziej wyjeżdżać na miasto.

Ikarus 411 posiadał niską podłogę (350 mm nad jezdnią) na całej długości, był jednym z pierwszych takich autobusów na świecie. Było to okupione tym, że silnik znajdował się w pokaźnej wielkości komorze za ostatnimi drzwiami, tak że autobus ten nie miał z tyłu okna. W tamtych czasach sprawiało to wrażenie dość niecodzienne, było to jednak rozwiązanie pionierskie. Inni producenci, którzy później zdecydowali się na takie śmiałe rozwiązanie konstrukcyjne, pozostawili jednak tylną szybę (np. Renault Agora). Tak też rozwiązano problem w udoskonalonej wersji Ikarusa 411 - w Ikarusie 412, którego już jednak do Warszawy nie zakupiono. Ikarus 411 ze względu na wąskie przejścia i niewielką przestrzeń przeznaczoną dla pasażerów stojących nie należy do zbyt przestronnych autobusów. Układ napędowy stanowił wysokoprężny silnik MAN sprzęgnięty z automatyczną skrzynią biegów ZF, co stanowiło zestaw zbliżony do wykorzystanego w Jelczu M121M. Moment obrotowy był przenoszony ze skrzyni biegów na portalowy most napędowy.

Dwa Ikarusy 411 do 2003 r. garażowały w zajezdni R-5, gdzie obsługiwały przeważnie linię 121. Z uwagi na nietypowość i niskoseryjność często trafiały się im długie przestoje, związane z trudnością zdobycia nawet nieskomplikowanych części zamiennych. Następnie trafiły do zajezdni R-13 Stalowa - otrzymały tam numery 6530 i 6531. Ze względu na małą pojemność wysyłane były na linie peryferyjne przeznaczone dla midibusów MAN NM223. W 2005 r. sprawny był już tylko wóz 6531, ale latem i on poszedł w odstawkę. W kwietniu 2006 r. przez moment na linii 326 pojeździł 6530.

W lutym 2007 r. obydwa niesprawne pojazdy wystawiono na sprzedaż. Ceny wywoławcze wynosiły 44700 zł (6530) i 49100 zł (6531). Chętnych do zakupu nie znaleziono, a niesprawne autobusy do dziś stacjonują na terenie zajezdni R-4 Stalowa.