Otwarcie Polski na cywilizowany świat na początku lat 90. zaowocowało również w MZK. W ślepym zachwycie wszystkim, co zachodnie, powstała kariera Dennisa. Angielska firma Drawlane opracowująca projekt restrukturyzacji warszawskiej komunikacji uznała, że jedynym ratunkiem dla niej jest kasacja wszystkich Ikarusów i zakup większej ilości angielskich autobusów firmy Dennis.

Proponowane pojazdy były produkowane w zakładach Dennis Specialist Vehicles Ltd. w Guildford pod Londynem, znanych przede wszystkim z produkcji wozów strażackich oraz podwozi do autobusów i ciężarówek. Nadwozie wykonała firma Duple (Metsec) Limited mieszcząca się w Tipton w hrabstwie West Midlands w Wielkiej Brytanii.

Z brytyjskim autobusem wiązano wielkie nadzieje na odmianę warszawskiej komunikacji autobusowej. Przewidywano nawet otwarcie montowni Dennisów w Zakładzie Naprawy Autobusów przy ul. Włościańskiej. Dziś takie działania uznano by za absurd, jednak na fali przemian zachwycono się przeciętnym autobusem, ale z "zachodnią metką". Co ciekawe, trzy warszawskie Dennisy są jedynymi autobusami tej serii wyprodukowanymi w wersji do ruchu prawostronnego. Autobusy tego typu eksploatowane są jedynie w Wielkiej Brytanii, Malezji i Hong Kongu, wyłącznie w wersji lewostronnej. 

Eksploatacja Dennisa rozpoczęła się 20 lipca 1992 r. Autobus, oznaczony w dokumentacji numerem 4260, obsługiwał bardzo obciążoną linię pospieszną F. W listopadzie Dennis pojechał na testy do Pragi, wrócił w marcu 1993 r. i otrzymał numer taborowy 6260. Wówczas też dołączyły do niego dwa kolejne, 6360 i 6361, różniące się nieco w szczegółach. Montaż Dennisów, który miał ruszyć już wiosną 1993 r. okazał się jednak nieopłacalny. Jeden autobus kosztował ponad 2 mld zł, poza tym nie wyróżniał się niczym od innych zagranicznych konstrukcji, w dodatku Jelcz rozpoczął produkcję zmodernizowanego autobusu 120M, którego parametry były zbliżone do Dennisa, a cena zdecydowanie niższa.

Autobusy Dennis Lance jako nietypowe konstrukcje z czasem zaczęły coraz rzadziej wyjeżdżać na trasy. Każda najmniejsza usterka powodowała wielodniowy przestój pojazdów. W 2000 roku po wypadkach w wozach 6260 i 6360 zamontowano ścianę czołową wykorzystując elementy od Jelcza M121M.

W 2002 roku zdecydowano o pozbyciu się kłopotliwych autobusów. Wozy 6360 i 6361 sprzedano do radomskiej firmy ITS, gdzie dojeździły do 2006 roku. Wóz 6260 trafił do kolekcji zabytkowych autobusów TMMB w Bydgoszczy, gdzie niestety nie spotkało go póki co nic dobrego.