Na początku lat dwutysięcznych Autosan postanowił wkroczyć w segment autobusów miejskich, opracowując dwa modele - niskopodłogowy, 12-metrowy A844MN oraz midibus A613MN. Drugi z modeli został skonstruowany na podwoziu Csepel 613.04. Była to konstrukcja dwudrzwiowa, w układzie 1-2-0, z niską podłogą do tylnej krawędzi drugich drzwi - do tylnej części prowadziły dwa stopnie poprzeczne. W 2002 roku zbudowano kolejne dwa autobusy, tym razem jednak na podwoziu własnej konstrukcji, oznaczając model A0808MN. W tym czasie pojawiła się jednak idea rozdzielenia produkcji autobusów miejskich i międzymiastowych między dwie fabryki spółki Polskie Autobusy. Autosan miał skoncentrować się na autokarach, zaś Jelcz na konstrukcjach przeznaczonych do transportu miejskiego. W 2006 roku do ZS Jelcz przeniesiono produkcję A0808MN, oznaczając model M083. Nadwozie wydłużono o 50 cm. W autobusie zmodyfikowano również stylistykę nadwozia, pozbawiono go listew bocznych i zmodyfikowano wnętrze. W opracowaniu zmienionej stylizacji nadwozia brali udział artyści z wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. Autobus zaprezentowano w 2007 roku na Transexpo w Kielcach.

W ogłoszonym w lipcu 2007 roku przetargu ZTM na obsługę linii autobusami niskiej pojemności wygrał Mobilis, oferujący najniższą stawkę - 3,82 zł za autobusy 9-metrowe. Więcej informacji na temat przebiegu przetargu znalazło się w opisie kupionych równocześnie Autosanów H7-20. W sierpniu 2007 Jelcz M083 był testowany w PKS Grodzisk Mazowiecki i Mobilisie, zaś decyzja o zakupie jelczy zapadła w Mobilisie w listopadzie 2007. Autobusy te planowano skierować do obsługi linii dowozowych ze słabo obsługiwanych do tej pory osiedli, a także linii o niskiej frekwencji.

Jelcz M083C Libero to midibus o konstrukcji niskowejściowej. Silnik znajduje się w tylnej części pojazdu, za drugą osią, pod podłogą. Jest to jednostka produkcji Cummins, osiągająca normę czystości spalin Euro IV z wykorzystaniem systemu SCR i płynu AdBlue. Szkielet kratownicy wykonano ze spawanych profili stalowych ze stali nierdzewnej. Przednią oś dostarczyła firma LAF, most napędowy - Meritor. Zastosowano automatyczną skrzynię biegów Allison T280R. Do wykonania poszyć bocznych wykorzystano stal nierdzewną, zaś ściany przednia i tylna są wykonane z tworzyw sztucznych. We wnętrzu znalazło się 16 foteli pasażerskich, autobus maksymalnie zabiera 60 pasażerów. Co nietypowe, w autobusie nie ma miejsc siedzących na przedniej stronie nadkoli nad pierwszą osią. Pojazd wyposażono w klimatyzację przestrzeni pasażerskiej, elektroniczne wyświetlacze i głosowe zapowiadanie przystanków. W porównaniu do Autosana H7-20, Jelcz M083 jest autobusem lepiej dostosowanym do warunków ruchu miejskiego, dzięki większemu udziałowi niskiej podłogi oraz lepszemu przeszkleniu nadwozia.

Dostawy Jelczy rozpoczęły się w marcu 2008 i od 1 kwietnia objęły one pierwsze 10 brygad na liniach 163, 201 i 204. Pierwsza partia 12 autobusów otrzymała numery w zakresie A160-A171. Następne objęcia brygad nastąpiły w czerwcu i w lipcu. Co ciekawe, dostaw autobusów nie zakłóciła znacząco upadłość zakładów w Jelczu w grudniu 2007 i wejście do zakładu syndyka. Największą wadą autobusu jest jak dotąd złe skonfigurowanie układu napędowego, przez co całe nadwozie wibruje w trakcie postoju.