W 2001 roku władzie Warszawy po roboczej wizycie w Berlinie postanowiły przeszczepić na warszawski grunt doświadczenia komunikacyjne niemieckiej stolicy. Priorytet dla komunikacji, bus-pasy i ścieżki rowerowe nie zapadły tak w pamięci jak berlińska turystyczna linia 100 kursująca pomiędzy Alexanderplatz a dworcem ZOO. Dlatego zdecydowano o utworzeniu ogólnodostępnej linii łączącej wszystkie atrakcje turystyczne stolicy, oczywiście obsługiwanej autobusem piętrowym, oczywiście z numerem 100.

Początkowo linia 100 obsługiwana Jelczami M121M woziła kompromitująco mało pasażerów. W lipcu 2001 r. za pośrednictwem firmy MAN sprowadzono z Berlina piętrowy autobus MAN Waggon Union SD 202 (ex-3683). Jednak zanim wyjechał musiał przejść naprawę po wypadku jakiemu uległ w dniu przyjazdu na zajezdnię (nie zmieścił się do hali). Otrzymał też odpustowe malowanie i system informacji pasażerskiej. Oznaczono go numerem 995 wziętym "z sufitu" (zakres numeracji dawnej zajezdni Piaseczno), a kojarzącym się z telefonem alarmowym centrali ruchu.

Na początku sierpnia 2001 r. piętrus wyjechał na linię 100 i od razu frekwencja wzrosła niewyobrażalnie. Większość pasażerów bardziej niż uroki stolicy ceniła sobie jazdę na pięterku.

Na początku roku 2002 pojawiły się problemy wynikające z ponadnormatywnych wymiarów piętrusa. MZA za każdy kurs musiało odprowadzać do zarządcy dróg wysokie opłaty. Medialny szum jaki się wokół tego wytworzył spowodował czasowe zażegnanie problemu i w czasie wakacji 2002 roku piętrus kursował w weekendy. Jednak od września 2002 r. znów stał nieużywany. W kwietniu 2003 r. został przeniesiony do zajezdni R-13 Stalowa. W nowym sezonie znów rozgorzał problem piętrusa. Po licznych perturbacjach od 26 lipca 2003 piętrus znów obsługiwał w weekendy linię 100. W połowie 2008 roku przeprowadzono naprawę blacharską nadwozia autobusu.