Neoplan Polska w drugiej połowie lat 90-tych intensywnie budował swoją pozycję na polskim rynku autobusów. W miarę ze spadkiem produkcji w wiodących dotychczas zakładach samochodowych w Jelczu, następował równoczesny wzrost sprzedaży z fabryki Neoplana. W roku 1999 Neoplan Polska rozpoczął produkcję zmodyfikowanej odmiany produkowanych dotychczas autobusów, oznaczonych jako seria K40xx. Spotkało się to z brakiem akceptacji centrali w Niemczech, co doprowadziło do oddzielenia się polskiej fabryki i założenia przez Krzysztofa Olszewskiego nowej firmy - Solaris Bus & Coach. Na potrzeby nowej firmy, zbudowano prototyp autobusu Solaris Urbino 12. Po drobnych modyfikacjach, jeszcze w tym samym roku wprowadzono Urbino do produkcji. Nowy autobus stał się protoplastą dla całej gamy modeli: Urbino 9, 12, 15 i 18.

Solaris Urbino 15 to konstrukcja całkowicie niskopodłogowa, powstała ze szczególną uwagą na wymagania polskiego rynku. Stylistykę nadwozia i wnętrza autobusu opracowała firma zewnętrzna. Uzyskano bardzo futurystyczny wygląd, na który składały się rzędy reflektorów soczewkowych w srebrnej ramce, duże okna boczne, niskie zawieszenie i zaokrąglone krawędzie dachu. Cechą charakterystyczną Urbino stały się właśnie owe zaokrąglone krawędzie oraz obniżona z prawej strony dolna linia szyby przedniej. Dostęp do wnętrza zapewniały szerokie, silnie przeszklone, dwuskrzydłowe drzwi. Do napędu wykorzystano silnik MAN sprzęgnięty z automatyczną skrzynią ZF bądź Voith. Układ napędowy znalazł się w zabudowie wieżowej, po lewej stronie, w tylnej części pojazdu. Poprzez zastosowanie zwiększonej do 2,55 m szerokości nadwozia i odpowiednie skonstruowanie nadkoli uzyskano niespotykanie przestronne wnętrze, o szerokich przejściach między nadkolami. W środku dominowały barwy: szara, srebrna i biała. Do wentylacji posłużyły wyciągi dachowe i uchylane górne partie szyb.

Wraz z ostatnią dostawą Neoplanów N4020 w grudniu 1999 roku dostarczono trzy autobusy Solaris Urbino 15. Były one niemałą rewolucją wizualną, w porównaniu do jeszcze całkiem nowoczesnych neoplanów. Już wkrótce jednak oferowana przez nie ilość niskiej podłogi miała stać się standardem przy nowych zakupach.

W 2000 roku 44 Solarisy U15 zakupiła firma Rapid-Bus (później Connex, jeszcze później Veolia) obsługująca wówczas linie 160 167 171 180 i 409. Autobusy te były zbliżone do zakupionych rok wcześniej przez MZA, jednakże różniły się pewnymi detalami. Największą różnicą było malowanie - kolor czerwony zastąpił wiśniowy, a ciemnożółty - żółty metaliczny.

W wyniku przetargu na dostawę 165 autobusów 15-metrowych dla MZA od marca 2001 do maja 2002 dostarczono do wszystkich zajezdni MZA łącznie 165 Solarisów U15. W stosunku do wersji z 1999 i 2000 roku miały nieco przearanżowane wnętrze (m.in. więcej siedzeń dostępnych z poziomu podłogi) oraz mniejszą liczbę uchylanych okien. Dwa ostatnie solarisy z 2002 (8021 i 8022) wyposażono w zmieniony silnik DAF PE228C spełniający normę Euro-3. Pierwsze trzy autobusy z dostawy z 1999 roku przenumerowano w 2001 r. na 8601-8603.

Solarisy U15 były kontynuacją polityki zakupów 15-metrowych. Równocześnie z ich dostawami wycofywano 16,5-metrowe, przegubowe ikarusy. W regularnej eksploatacji okazało się jednak, podobnie jak w wypadku neoplanów, iż niskopodłogowy 15-metrowy autobus nie jest w stanie pomieścić tylu pasażerów, co przegubowiec - głównie ze względu na mniejszą powierzchnię podłogi przeznaczoną dla pasażerów stojących. Dużą wadą solarisów jest również mało wydajna wentylacja, nie zapewniająca odpowiedniego przewietrzenia pojazdu w letnie upały. Niemniej jednak, dostawy Urbino 15 były wprowadzeniem nowego standardu w stołecznej komunikacji.

W latach 2005-06 w wyniku procesu ujednolicania taboru w zajezdniach MZA wszystkie Solarisy Urbino 15 znalazły się w zajezdniach Woronicza i Ostrobramska. Po kolejnych dostawach nowego taboru, w 2007 roku, część solarisów przesunięto jednak na Stalową i Kleszczową.