W połowie 2004 r. MZA ogłosiły przetarg na dostawę 80 nowych przegubowych autobusów niskopodłogowych. Przetarg był o tyle nietypowy, że poza produkcją obejmował również późniejsze utrzymanie i serwisowanie pojazdów, a po 8 latach możliwość odkupienia autobusów przez producenta. Warunki przetargu okazały się tak wygórowane i skomplikowane, że o mały włos a żaden producent nie zgłosiłby swojej oferty. Wreszcie, gdy w grudniu 2004 r. otwarto oferty okazało się, że tylko oferta Solarisa jest prawidłowa pod względem formalnym.

Zgodnie z podpisaną w czerwcu 2005 r. umową do końca czerwca 2006 r. dostarczonych miało zostać 80 przegubowców, w pełni niskopodłogowych i klimatyzowanych. Producent wywiązał się z umowy dużo szybciej i wszystkie autobusy, poza jednym, dostarczył do końca 2005 roku.

Prezentacja pierwszych Urbino 18 odbyła się 13 września 2005 r. w zajezdni R-10 Ostrobramska. Nowe Solarisy różnią się dostarczanej w latach 2001-2002 15-metrowej wersji. Zewnętrzna sylwetka nadwozia przeszła znaczny restyling. Wprowadzono zaostrzoną krawędź dachu, całkowicie nową ścianę czołową i tylną, nowy kształt nadkoli.

Silnik autobusu, co typowe dla Urbino, znalazł się w zabudowie wieżowej, nieco większej od tej z poprzednich Urbino, z ukośną ścianą. Do przeniesienia napędu wykorzystano skrzynię Voith i portalowy most napędowy ZF. Silnik DAF PE228, spełniający normę czystości spalin Euro III, posiadał podwyższone osiągi - poprzeczkę w kwestii mocy silników ustalił MAN NG313, toteż w przegubowym solarisie zainstalowano jednostkę o mocy 310 KM.

Wnętrze, o srebrno-szaro-białej kolorystyce, nie różniło się stylistycznie od poprzednich Urbino. Tak jak Urbino 15, jest ono przestronne i posiada szerokie przejście między nadkolami. Natomiast do wad autobusu zaliczyć można umieszczenie większości siedzisk na podestach. Dodatkowo, w rejonie trzecich drzwi zainstalowano siedzenia odwrócone przodem do platformy dla pasażerów stojących, skutecznie zmniejszając jej efektywną powierzchnię - miejsce dla pasażerów stojących zajmowały bowiem kolana pasażerów siedzących. Zupełną pomyłką okazało się zastosowanie siedzeń firmy Ster. Siedzenia te w założeniu miały być odporne na ataki wandalizmu, co uzyskano poprzez pozbawienie ich miękkich wkładek. Odbiło się to zwiększeniem drgań przenoszonych przez nadwozie na ciała pasażerów i obniżeniem komfortu podróży. Zaletą autobusu jest zaś klimatyzacja przestrzeni pasażerskiej firmy Konvekta, utrzymująca przez cały czas wewnątrz zadaną temperaturę 22 stopni.

Przegubowe, 18-metrowe urbina zastępowały przegubowe, wysokopodłogowe ikarusy. Tym samym zrezygnowano więc z zastępowania ich nieco mniej pojemnymi autobusami piętnastometrowymi. Standardem początku XXI wieku jest więc autobus tylno silnikowy, z niską podłogą na całej długości, wydajną wentylacją i nowoczesną sylwetką nadwozia.

Solarisy Urbino 18 z pierwszej dostawy trafiły do dwóch zajezdni: Ostrobramska i Woronicza. Ich utrzymaniem i naprawami zajmuje się zewnętrzna firma BTS. Jej pracownicy dokonują codziennych przeglądów autobusów oraz pełnią funkcję pogotowia technicznego w przypadku awarii na trasie.

Ostatni, dostarczony już w 2006 roku, egzemplarz posiada napęd spełniający normę emisji spalin Euro IV.

Kolejny przetarg na 150 autobusów ogłoszono w 2006 roku. Sytuacja taborowa nie była wówczas za dobra, postanowiono więc zakupić autobusów więcej, ale w uboższej wersji. Zrezygnowano z zakupu pojazdów łącznie z serwisem oraz z zastosowania klimatyzacji przestrzeni pasażerskiej. Zamówienie składało się z 2 części: jedna obejmowała autobusy przegubowe, 18-metrowe, dopuszczające autobusy średnio- i niskopodłogowe w ilości 100 sztuk, druga autobusy solowe, 12-metrowe, niskowejściowe lub niskopodłogowe, w ilości 50 sztuk. Po długo ciągnących się procedurach odwoławczych zwycięzcą w pierwszej części zamówienia został ponownie Solaris z modelem Urbino 18. Jego jedynym konkurentem był… przegubowy Mercedes Conecto G.

Główną różnicą w napędzie było zastosowanie zmodernizowanej, dafowskiej jednostki, spełniającej normę czystości spalin Euro IV. Wymagało to zmiany konstrukcji silnika, zainstalowania większej chłodnicy oraz wprowadzenia systemu oczyszczania spalin opartego na wykorzystaniu płynu AdBlue w procesie redukcji katalitycznej. Powiększona została wieża silnikowa. Druga seria solarisów pozbawiona była klimatyzacji przestrzeni pasażerskiej, wyposażono ją za to w klimatyzatory kabiny kierowcy. Do wentylacji posłużyły przesuwane okna boczne. Poprawiono rozplanowane tylnej części wnętrza, naprzeciw trzecich drzwi.

Nowa partia przegubowców zaczęła służbę w marcu 2007 roku. Cała dostawa 100 Solarisów z 2007 r. trafiła na Woronicza. 40 serwisowanych solarisów przesunięto wówczas partiami na Ostrobramską, gromadząc na niej tym samym wszystkie 80 solarisów z 2005 r.

Następny przetarg na autobusy ogłoszono na początku 2008 roku. Ponownie obejmował on 150 sztuk, jednak w odmiennej proporcji i z innym wyposażeniem: 80 autobusów przegubowych i 70 solowych, przy czym tym razem nie został on podzielony na części i całe zamówienie miał zrealizować jeden dostawca. Wymagane było m.in. maksymalne zunifikowanie autobusów, a także zastosowanie pełnej, zabudowanej kabiny oraz gumowych nakładek ochronnych na zderzakach. Wystartowało 3 oferentów: Solaris z ceną 168 mln zł, Kapena z ceną 176 mln zł i Evobus, żądający 183 mln zł. Zwycięzcą został Solaris i zobowiązał się tym samym do dostarczenia w ciągu pół roku pierwszych pojazdów.

W kwestii napędu, solarisy są niemal analogiczne do serii drugiej - ponownie jest to dafowski silnik spełniający normę czystości spalin Euro IV dzięki wykorzystaniu płynu AdBlue do oczyszczania spalin.

Modyfikacją wprowadzoną w trzeciej serii, oprócz umieszczenia na zderzakach gumowych, nieestetycznych nakładek, mających chronić przez drobnymi kolizjami, stała się między innymi nowa kabina - duża, szczelna, sięgająca środka przednich drzwi, spełniająca oczekiwania kierowców oczekujących odgrodzenia od przedziału pasażerskiego. Z innych różnic wymienić można umieszczenie wylotu rury wydechowej na dachu, zastosowanie diodowych świateł tylnych, monitoringu przestrzeni pasażerskiej. Autobusy, tak jak serię pierwszą, wyposażono w klimatyzację przestrzeni pasażerskiej. Dla bezpieczeństwa zainstalowano monitoring przestrzeni pasażerskiej. Kamery śledzą również obraz za pojazdem, ułatwiając cofanie i pozwalając na odtworzenie przebiegu ewentualnej kolizji - obraz jest bowiem rejestrowany w pamięci wewnątrz autobusu.

Na początku września 2008 dostarczono pierwsze przegubowe solarisy, trafiły one na Redutową i Stalową. O dziwo, zajezdnie te były wcześniej bastionem odpowiednio jelczy i manów, stąd też krok ten był zerwaniem z prowadzoną od 2003 roku polityką ujednolicenia taboru na zajezdniach. Debiut liniowy nastąpił 17 września 2008, zbiegając się w czasie z rozpoczęciem testów przegubowego, hybrydowego solarisa. Solarisy otrzymały numery na 88xx. W najbliższych miesiącach dostawy będą kontynuowane, aż do osiągnięcia poziomu 80 sztuk.