Rok 1936 przyniósł ważne zdarzenie dla komunikacji autobusowej. Zorganizowano konkurs na na śródmiejski autobus miejski. Zwycięzcą został Chevrolet 183 FS. Pierwsze autobusy tego typu dostarczono do Warszawy w 1937 roku.

Podwozie autobusów wykonały zakłady Lilpop, Rau i Loewenstein. Mieściły się one na warszawskiej Woli i działały w branży metalurgiczno-przetwórczej. Prosperowały one znakomicie i w 1936 roku zawarły umowę z General Motors. Od 1937 roku produkowały samochody osobowe, dostawcze, ciężarowe oraz podwozia autobusowe typu 183. Stalowe nadwozia zabudowywały Zakłady Przemysłowe Bielany S.A.

Chevrolet był mniejszy od poprzednich konstrukcji (26 miejsc siedzących + 7 stojących), lecz zwrotniejszy, co było istotną zaletą na zatłoczonych już w końcu lat trzydziestych ulicach Warszawy. Ciekawostką był fakt, że drzwi były otwierane oburącz przez pasażerów.

W kwietniu i lipcu 1939 r. ogłoszono dalsze przetargi na dostawy takiego samego taboru, który miał nadejść w końcu roku, już do nowej zajezdni na 200 autobusów przy ulicy Inflanckiej. Niestety, dlaszą produkcję uniemożliwił wybuch. Nie ma przy tym pewności, czy pierwsze wozy nowych dostaw nie zostały skierowane wprost dla potrzeb wojska. Z tak dużej liczby chevroletów do końca wojny dotrwały tylko trzy uszkodzone jednostki, które po remontach wyjechały na zniszczone miasto, dalej pełnić funkcje przewozowe. Ich eksploatacja (numery 112, 113, 132) trwała prawdopodobnie do roku 1949.