Autobus ten był kolejną wersją ikarusa 604 prezentowanego na Targach Poznańskich w 1959 roku. Pilne potrzeby komunikacyjne zmusiły władze do podpisania umów na dostawy tych wozów, nie czekając na wyniki uruchomienia produkcji w Jelczu. Autobus produkowany na Węgrzech trafił poza Warszawą także do innych miast Polski (najwięcej do Katowic). Posiadał sześciocylindrowy silnik rzędowy umieszczony nad przednią osią napędzający oś tylną, zużywający 26-27 l paliwa na 100 km. Ilość miejsc siedzących 22 oraz miejsce dla konduktora, miejsc stojących 55. Stanowisko kierowcy było całkowicie oddzielone ścianką od części pasażerskiej i posiadało osobne wejście. Szerokie czteroskrzydłowe drzwi (1175 mm) umożliwiały szybkie wychodzenie i wchodzenie pasażerom na dość wysoki poziom podłogi wnętrza. Wóz posiadał bardzo obszerny tylny pomost, a dach zaopatrzony był w dwa małe wywietrzniki. Dzięki niewielkiemu promieniowi skrętu i dużej mocy silnika autobus był bardzo szybki i zwrotny, co było jego główną zaletą. Do wad należał niski komfort jazdy powodowany hałasem głośnej pracy silnika.
Pierwsze autobusy nadeszły około 20 grudnia 1960 roku do zajezdni "Łazienkowska". Prawdopodobnie uruchomiono je tuż po świętach na liniach podmiejskich (201, 202 i 203), a od stycznia weszły do regularnego ruchu. Ich normalna eksploatacja trwała do grudnia 1968 roku, po czym cały tabor przekazano innym miastom. Ostatnie sześć sztuk skreślono w marcu 1969 roku (wozy 732, 763, 779).
We wrześniu 1961 roku, tytułem próby, na linii 201 jeździł jeden autobus z przyczepą.