|
Zespoły EN94 obsługują linię WKD Warszawa-Grodzisk i Warszawa-Milanówek. Stanowią podstawowy tabor Warszawskiej Kolei Dojazdowej.
Dane techniczne:
|
Układ wagonów
|
S + S
|
|
Dostosowanie do peronów
|
niskich
|
|
Napięcie sieci trakcyjnej
|
600 V= (DC)
|
|
Prędkość maksymalna
|
80 km/h
|
|
Liczba miejsc siedzących
|
80
|
|
Liczba miejsc stojących
|
180
|
|
Masa zespołu
|
42 t
|
|
Długość całkowita
|
27,800 m
|
|
Masa / długość
|
1,51 t/m
|
|
Liczba osi
|
6
|
|
Liczba osi napędnych
|
4
|
|
Ilość i typ silników
|
4 x LKc310
|
|
Moc godzinna
|
258 kW
|
|
Moc ciągła
|
226 kW
|
|
Zawieszenie silnika
|
tramwajowe ("za nos")
|
|
Przełożenie przekładni
|
60 : 17
|
|
Średnica kół
|
0,85 m
|
|
System hamulca
|
Oerlikon
|
Historia:
W roku 1969 rozpoczęto na WKD próbną eksploatację zespółu trakcyjnego EN94-01 (oznaczenie fabryczne 101N). Nowy tabor miał zastąpić wysłużone już 40 letnie angielskie wagony serii EN80. Nowy tabor miał spełniać następujące założenia:
- napięcie zasilania 600V
- dostosowanie do małych łuków (o promieniach 293m na trasie oraz tylko 30m przed wjazdem do hali lokomotywowni).
Dokumentacja i prototyp zostały wykonane przez wrocławski "Pafawag", natomiast kształt zewnętrzny oraz wystrój wnętrz zaprojektował Instytut Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie. Po okresie próbnej eksploatacji dokomano zmian w projekcie. Dotyczyły one poszerzenia wejść, wydłużenia wagonu oraz zwiększenia kabiny maszynisty. Zmieniono również kształt pudła na bardziej kanciasty. Pozostałe 39 wyprodukowanych jednostek wykonano już wg poprawionego projektu, zaś prototypowy EN94-01 został przebudowany po wypadku w 1982r.
|
Numery wagonów
|
Producent
|
Lata budowy
|
IloPć
|
|
01
|
Pafawag
|
1968
|
1
|
|
02 - 40
|
Pafawag
|
1972
|
39
|
Budowa:
Zespół EN94 składa się z dwóch wagonów. Spoczywają one na 3 wózkach - z czego skrajne posiadają silniki, natomiast środkowy (wspólny dla onu wagonów) jest wózkiem tocznym. Pojazd jest napędzany 4 silnikami trakcyjnymi typu LKc-310 wyprodukowanymi przez wrocławki "Dolmel". W porównaniu do brytyjskich wagonów EN80 zwiększona została szerokość wagonu z 2250mm do 2620mm co pozwoliło na zwiększenie pojemności składu. Każdy zespół ma dwie kabiny maszynisty. Czoło jest wyposażone w 2 reflektory (później w ramach przebudowy dodawano trzeci na dachu), swiatła sygnałowe światła pociągu, sprzęg elektryczny oraz sprzęg samoczynny typu Schafenberga. Aparaturę wysokiego i niskiego napięcia umieszczono pod podłogą wagonu.
|
|
![[logo]](../../logo1.gif){kind=logo}