EW55-49, Warszawa Stadion - ostatnia jazda EW55 (foto: Jacek Gogół)
Zespoły te stanowią pierwszą serię tego rodzaju taboru całkowicie zaprojektowaną i wykonaną przez przemysł krajowy. Pierwsze dane wyjściowe dla zespołu opracowano w 1952 r. w BEK, opierając się na materiałach informacyjnych radzieckiego wyposażenia elektrycznego zespołów trakcyjnych serii SR3, wynikach doświadczeń z eksploatacji zespołów przedwojennych E 91 oraz uzgodnieniach z przemysłem krajowym przy projektowaniu zespołów EW53, jak również na doświadczeniach ze wstępnej eksploatacji ezt serii EW54.
Do najważniejszych uzgodnień podjętych z przemysłem w tym okresie należy zaliczyć następujące ustalenia:
EW55 (przemysłowe oznaczenie 3B-4B-3B) były przeznaczone dla ruchu podmiejskiego na liniach wyposażonych w wysokie perony. Zespół składa się z 3 wagonów: rozrządczy + silnikowy + rozrządczy. Obydwa wagony rozrządcze są identyczne i mogą być wzajemnie wymienne, gdyż mają to samo wyposażenie. Pod wagonem silnikowym w specjalnie ryglowanych skrzyniach umieszczone są aparaty elektryczne WN, ponadto pod wagonem silnikowym znajdują się oporniki rozruchowe, przetwornica główna, przetwornica oświetleniowa oraz sprężarka i zbiorniki główne sprężonego powietrza. Cztery zawieszone systemem tramwajowym silniki trakcyjne, każdy o mocy ciągłej 145 kW i mocy godzinowej 185 kW (połączone na stałe po dwa w szereg), tworzą dwie grupy, każda z przynależną grupą oporników rozruchowych. W czasie rozruchu grupy silników najpierw łączone są szeregowo, a następnie równolegle. Cały rozruch odbywa się całkowicie samoczynnie i wykonywany jest stycznikami na wale kułakowym z napędem elektropneumatycznym systemu Reszetowa, sterowanym przekaźnikiem samoczynnego rozruchu.
Dwa prototypowe zespoły EW55 zostały wykonane w 1958 r., a do 1962 r. Pafawag dostarczył 72 zespoły tej serii. Prędkość zespołów wynosiła 100 km/h.
Ostatnie EW55 wycofano z eksploatacji w 1995 roku.